Türk Tarihinde Kemanýn Yeri
 

Türk tarihinde Kemanýn Yeri
Tarihinde Kemanýn
16. yüzyýlda Osmanlý Ýmparatorluðu döneminde Ýbrahim Paþa’nýn keman çaldýðý bilinse de, kemanýn Türklere ne zaman ve nasýl ulaþtýðý tam anlamýyla bilinmemektedir. Yaygýn olarak ticaret yapýlan þehirlerin, diðer ülkelerle olan iliþkileri aracýlýðýyla Türk kültürüne kemanýn girmiþ olduðu tahmin ediliyor.

Bu dönemde Türk musikisinde keman yer alamamýþ, ancak meyhane müziði olarak kullanýlmýþ ve halk tarafýndan da kabul görmüþtür.

18. Yüzyýlýn sonlarý ve sonrasýnda Osmanlý dönemi müzisyenlerinden Corci aracýlýðýyla keman, meyhane müziðinden musikiye de geçmiþtir. O yýllarda yaygýn olarak kullanýlan keman, Viola d’ Amore’un benzeri olan Sine Kemanýdýr.

Yedi telli Sine Kemaný kemençe sesini andýran boðuk sesi ile musikiþinaslar tarafýndan daha çok tercih ediliyordu.

19. yüzyýl baþýna kadar kullanýlmaya devam eden 7 telli sine kemaný kaba görünüþlü ve tutmasý zor bir enstrüman olduðundan sonralarý terk edilmiþ ve batý kemaný yaygýnlaþmýþtýr. Sine kemanýnýn son icracýlarý Mustafa Sunar ile Nuri Duyguer’dir.

Romanyalý Miron aracýlýðý ile batý kemaný kültürümüze yerleþmiþtir.

Ülkemizde Türk Musukisi ölçüleri içerisinde çok güçlü kemaniler bulunmaktadýr. Bu isimlere örnek verecek olursak:

Kemani Hýzýr Aða, Kemani Rýza Efendi, Kemani Corci, Kemani Körsebuh, Kemani Aleksan Aða , Kemani Memduh, Bülbül-i Salih Efendi, Reþat Erer, Nubar Tekyay, Sadi Iþýlay, Hakký Derman Selahhattin Ünal